قدرت نوآوری های ساده

هزارتویی از اتاق‌ها در طبقه سوم N51، ساختمان خاکستری فرسوده‌ای که مدت‌ها موزه MIT را در خود جای داده است، گسترده شده است. اتاق ها بیشتر شبیه کارگاه دستی ها هستند تا آزمایشگاه های دانشمندان. تجهیزات نجاری، تجهیزات فلزکاری، چکش، آچار، و ده ها جعبه فقط برای نگهداری قطعات دوچرخه وجود دارد. اجاق‌های آشپزی روی طاقچه قرار گرفته‌اند. گلدان هایی که غذا را از طریق تبخیر از لایه ای از ماسه مرطوب خنک می کنند، یک راهرو را اشغال می کنند. از سقف آویزان است، یک دوچرخه شناور وجود دارد که بالای چهار پانتون معلق است، بنابراین یک سوارکار درست بالای سطح آب پدال می‌زند. این D-Lab است.

از اعضای مختلف D-Lab بپرسید که D مخفف چیست و احتمالاً پاسخ های مختلفی دریافت خواهید کرد. اغلب مردم می گویند «طراحی» یا «توسعه». در یک نقطه، D جایگاهی برای یک عبارت کامل بود – “توسعه از طریق گفتگو، طراحی و انتشار”. Ta Corrales ’16 کلمه D دیگری را به لیست اضافه می کند: “D-Lab از ریل خارج می شود او می‌گوید دانش‌آموزان، و آن من نیز بودم.

کورالز در مقطع کارشناسی سال اول از کاستاریکا بود که این منطقه التقاطی را در MIT کشف کرد، جایی که 26 کارمند از 15 کلاس پشتیبانی می کنند که به دانشجویان MIT آموزش می دهند که چگونه نوآوری های فناوری می تواند مردم را گرد هم آورد. دانش آموزان به نوبه خود به دیگران در مناطق کمتر توسعه یافته یاد می دهند که چگونه ابزارهایی بسازند که زندگی آنها را ساده کند. D-Lab در بیش از 25 کشور در پنج قاره برای کمک به ارتقای استانداردهای زندگی کار می کند. در پایان سال دوم تحصیلی، کورالز تصمیم گرفت که به جای دنبال کردن اولین عشق خود، شیمی، کار D-Lab را مبنای کار خود قرار دهد.

حل مسایل

امروز، پنج سال پس از فارغ التحصیلی از MIT در رشته مهندسی مکانیک (و یک رشته جزئی در شیمی)، کورالز رهبر مرکز نوآوری OAXIN، یک سازمان غیرانتفاعی در ایالت اوآخاکا مکزیک است. OAXIN در سال 2019 پس از همکاری 32 شریک دانشگاهی، غیرانتفاعی و دولتی، از جمله D-Lab و MIT Enterprise Forum مکزیک، برای شناسایی راه‌هایی برای ایجاد اقتصاد منطقه‌ای تأسیس شد. امروزه، حدود 10 عضو OAXIN کارگاه‌هایی را راه‌اندازی می‌کنند که در آن افراد محلی و دانشجویان بازدیدکننده MIT ابزارهایی را برای استفاده Oaxacans طراحی و می‌سازند. شرکت کنندگان در کارگاه می گویند که با احساس ارتباط با جوامع خود و توانمندی برای حل مشکلات تکنولوژیکی از آنجا خارج می شوند. اغلب، آنها در طول مسیر به اقتصاد محلی کمک می کنند.

در شروع یک کارگاه معمولی پنج روزه، 25 شرکت کننده بزرگترین نیازهای Oaxacans را مورد بحث قرار می دهند و به پنج نفر برای تمرکز روی آنها رأی می دهند. شرکت‌کنندگان ممکن است بگویند که می‌خواهند غذا را سریع‌تر آماده کنند، از استنشاق دود در حین پخت و پز اجتناب کنند، یا خانه‌های خود را در شب روشن کنند. پس از اینکه کورالز انتخاب کرد که به کدام مسائل رسیدگی کند، کورالز مردم محلی را از طریق یک فرآیند طراحی هدایت می‌کند که در آن فناوری طوفان فکری می‌کنند، نمونه‌های اولیه می‌سازند، می‌بینند چه چیزی خوب کار می‌کند و چه چیزی نیاز به بهبود دارد و سپس این فرآیند را تکرار می‌کند. گروه‌های کوچکی از دانشجویان MIT گاهی برای پیوستن به Oaxaca سفر می‌کنند، و کسانی که اغلب راه‌حل‌های اولیه را در آزمایشگاه MIT انجام می‌دهند.

پست های جدید  باربری بلوار تعاون - اتوبار بلوار تعاون - 20% تخفیف - 44440426
کورالز در اواکساکو، مکزیک
کورالس یک دستگاه پرس زغال چوب را در کارگاهی در اواکساکا، مکزیک نشان می دهد.

برنامه OC3

انوک رامیرز، یکی از شرکت‌کنندگان سابق کارگاه، از طریق یک مترجم از طریق پیامک می‌گوید: «تا کورالز به ما نشان داد که برای اینکه جامعه‌ای مرفه شود، باید نحوه مدیریت فناوری را بداند.

رامیرز از کودکی از کار با ابزار لذت می‌برد و مدت‌ها ماشین‌هایی مانند آسیاب آگاو و ماشین چمن‌زنی ساخته است. در طول اولین کارگاه خود با Corrales در سال 2018، او چارچوبی را برای تحقیق در مورد استراتژی های طراحی، نمونه سازی اولیه و بهبود طرح های خود آموخت که کار او را به عنوان مخترع و جوشکار بسیار آسان تر و کارآمدتر کرد. اکنون او کارگاه هایی را از طریق OAXIN و همچنین تعمیر و ایجاد ابزار در تجارت خود راه اندازی می کند.

اخیراً، او به گروهی از زنان کمک کرد تا با کمک به آنها در طراحی چاقویی با تیغه‌ای طراحی کنند که برای رسوب‌زدایی ماهی‌ها از یک طرف و تمیز کردن آن‌ها از طرف دیگر بهینه‌سازی شده است. او امیدوار است که یادگیری مهارت‌های مهندسی و طراحی در کارگاه‌هایی که او و کورالز راه‌اندازی می‌کنند، فرصت‌های شغلی بیشتری را به اوکساکان بدهد و از نیاز جوانان مانند دو فرزندش به مهاجرت غیرقانونی به ایالات متحده جلوگیری کند.

به ارث بردن کنشگری

کورالز از خطی از آنچه او «زنان فعال» می نامد، می آید. مادربزرگ او تعاونی را اداره می‌کند که به زنانی که می‌خواهند کسب‌وکاری را در زادگاه خود لوس لاگوس، کاستاریکا راه‌اندازی کنند، آموزش و وام‌های خرد ارائه می‌دهد. وقتی کورالز بزرگ شد، مادرش مدرسه‌ای را برای کودکان دارای ناتوانی‌های یادگیری که از جوامع محروم بودند اداره می‌کرد. نام کورالز از هر دوی آنها گرفته شده است. مادرش تچمهال را انتخاب کرد که برای او به معنای «گنج» است (و خواهرش در جوانی آن را به «تا» خلاصه کرد). و مادربزرگش نام میانی خود را ماری به افتخار شیمیدان پیشگام ماری کوری پیشنهاد کرد. کورالز قصد داشت راه کوری را به عنوان یک شیمیدان دنبال کند، اما او همچنین می دانست که می خواهد سنت خانوادگی ترویج عدالت اجتماعی را حفظ کند.

کورالز وقتی کالج را شروع کرد، خود را یک مهندس نمی دید. این در سال دوم او، در طول سفر D-Lab به آروشا، تانزانیا، تغییر کرد. کشاورزان منطقه از یک فرآیند پر زحمت برای جدا کردن بذر گیاهان از ساقه آنها با دست استفاده می کردند و کورالز به آنها کمک کرد تا یک خرمنکوب با موتور دوچرخه بسازند تا بتوانند محصولاتی مانند ذرت و لوبیا را سریعتر پردازش کنند.

پست های جدید  سرمایه گذاری روی افراد کلید تحول موفقیت آمیز است

تا کورالز به ما نشان داد که برای اینکه یک جامعه مرفه شود، باید درک کند که چگونه فناوری را مدیریت کند.

کورالز وقتی بزرگ شد، از ابزارهای برقی دوری می‌کرد و فکر می‌کرد که آنها فقط برای مردان هستند. اما زمان او در تانزانیا ثابت کرد که او در واقع می‌تواند به خوبی از ابزار استفاده کند. او می‌گوید: «تغییری در ادراک از خود ایجاد می‌شود که زمانی اتفاق می‌افتد که شما می‌توانید چیزی را اختراع کنید.

کورالز در دانشگاه MIT، رشته خود را به رشته مهندسی تغییر داد. او فقط چند کلاس از گرفتن مدرک شیمی خجالتی بود، و این حرکت به معنای شش ماه تحصیل اضافی بود، اما درست به نظر می رسید. او می دانست که جایگاه خود را پیدا کرده است.

کورالز به یک مهندس ماهر تبدیل شد و به زودی عنوان “رئیس مک گیور” را در اختیار گرفت. لیبی هسو، MEng ’10, SM’11، مدرس D-Lab و معاون مدیر دانشگاهیان، می گوید که یک بار کورالز را دید که در یکی از شهرهای مکزیک که در آن کار می کردند، فانوس ضد آب را از موادی که در اطراف آن قرار داشت بیرون آورد. هسو می‌گوید: «همه او را به‌عنوان این قلاب‌زن شگفت‌انگیز می‌بینند.

نوآوری روی بند کفش

جاکومو زانلو، دانشیار دانشکده کشاورزی، سیاست‌گذاری و توسعه در دانشگاه ریدینگ بریتانیا، می‌گوید که آگاهی فزاینده‌ای از ارزش نوآوری‌های ساده مانند فانوس کورالز وجود دارد. او می‌گوید: «برای نوآوری نیازی به رفتن به ماه نیست.» او می‌افزاید که داشتن کاربران یک فناوری این فرآیند را پیش می‌برند، همانطور که D-Lab انجام می‌دهد، به عنوان یک راه ارزشمند برای ایجاد انگیزه در تغییر مورد توجه قرار می‌گیرد.

در Oaxaca، Corrales به مردم محلی کمک کرده است تا چندین اختراع را توسعه دهند، از جمله پرس برای نوعی ترتیلا نازک و ترد به نام totopo که فقط در این منطقه ساخته می شود. پرس های استاندارد تورتیلا خمیر را به اندازه کافی نازک نمی کنند تا توتوپوها را که به طور سنتی با دست کشیده و شکل می دهند، درست کنند. پرس سفارشی که Corrales به ایجاد آن کمک کرد ظرفیت تولید محلی ها را به میزان قابل توجهی افزایش داد.

کورالز در کارگاه اسمیت اسمنت
در کارگاه‌های اسمیت اسمیت، کورالز به شرکت‌کنندگان آموزش می‌دهد که عروسک‌های سنتی Oaxacan را از جمله چیزهای دیگر بسازند.

اسمیت مجمع

این روزها، کورالز روح فراگیر D-Lab را در سراسر جهان از طریق شرکتی به نام اسمیت اسمبلی که در بهار سال 2020 با همکارش مهندس لیز هانت تأسیس کرد، می گیرد. با این شرکت جدید، Corrales و Hunt کارگاه های تیم سازی را به شرکت های انگلیسی زبان ارائه می دهند. با کمک اسمیت اسمبل، همکاران ابزارها یا پروژه های هنری را در کارگاه هایی شبیه به آنهایی که Corrales در Oaxaca رهبری می کند، طراحی و ایجاد می کنند. به عنوان مثال، شرکت کنندگان در کارگاه می توانند عروسک های سنتی Oaxacan را به شکل موجودات خارق العاده یا افسانه ای بسازند.

پست های جدید  جراحی اتوپلاستی یا گوش برجسته

در طول همه‌گیری کووید-19، کارگاه‌های آموزشی از راه دور اسمیت اسمبل به شرکت‌کنندگان کمک کرد تا با استفاده از مواد معمولی مانند مداد، جعبه غلات و درب بطری‌ها نوآوری کنند. این شرکت در حال ایجاد ارتباطات حتی بین همکارانی است که از نظر اجتماعی فاصله دارند.

کورالز در طول همه گیری همه گیر با خانواده خود در کاستاریکا زندگی می کند، اما این بدان معنا نیست که او اواکساکا را پشت سر گذاشته است. او و سایر اعضای OAXIN به اجرای کارگاه های متمرکز بر بیماری همه گیر از راه دور از طریق پیام های متنی واتساپ و بخش های صوتی روی آورده اند. به عنوان مثال، بسیاری از جوامع ساحلی در Oaxaca تولید مواد غذایی خود را بر روی ماهیگیری متمرکز می کنند، در حالی که به میوه و سبزیجات وارداتی از سایر نقاط مکزیک متکی هستند. در روزهای ابتدایی همه‌گیری، زنجیره‌های تامین سبزیجات مختل شد و خرید کمی از مغازه‌های شهر یا بازارهای روستا باقی ماند. OAXIN یک کارگاه مبتنی بر واتس اپ راه اندازی کرد تا به افرادی که در مورد باغبانی اطلاعات کمی داشتند، نحوه پرورش سبزیجات در حیاط خانه خود را آموزش دهد.

“[Before the pandemic] اگر از من می‌پرسیدید که آیا می‌توانیم این کار را به صورت مجازی انجام دهیم، مطمئناً جواب منفی می‌دادم.» کورالز می‌گوید. اما با روحیه واقعی D-Lab، او و همکارانش نوآوری کردند و راهی به جلو پیدا کردند.

با در دسترس قرار گرفتن واکسیناسیون، کورالز امیدوار است که سفر و کارگاه‌های اسمیت اسمبل را شخصاً اجرا کند، اما در حال حاضر، او در کاستاریکا می‌ماند و به کار آنلاین ادامه می‌دهد.

OAXIN اخیراً پروژه جدیدی را آغاز کرده است که به Oaxacan ها کمک می کند تا منسوجات سنتی را با فروش شال از طریق یک بازار آنلاین تجاری کنند. با شلوغ شدن مجمع اسمیت، کورالز تلاش های خود را در اواکساکا از برگزاری کارگاه ها و کمی کردن تأثیرات آن کارگاه ها بر زندگی روزمره و درآمد شرکت کنندگان تغییر داده است. دو تولیدکننده توتوپو Oaxacan موافقت کردند که به عنوان مطالعات موردی عمیق عمل کنند، و با داده های جمع آوری شده، Corrales دریافته است که پرس ها برای هر سازنده توتوپو دو ساعت کار در روز صرفه جویی می کنند و ظرفیت تولید را 50 درصد افزایش می دهند.

این فقط یک نمونه از این است که چگونه نوآوری های تکنولوژیکی می توانند مردم را برای حل مشکلات کوچک روزانه در زمین یا در آشپزخانه گرد هم بیاورند.

سایت خبری باسیت